LÍNGUAS CLÁSSICAS

Página de Estudos das Fontes Pesquisadas

    Legenda Versificada de São Francisco - 2

    Liber II ? Alter prosequitur, quibus assistentibus, in quo Bello, quos hostes, quibus ille subegerit armis; 
    Qualiter, abiciens pro Christo quidquid habebat, 
    Non exspectatu male sit tractatus ab hoste.
     


    1 Rore suo devota sibi praecordia Sanctus 
    Spiritus humectat; quorum compunctio, tamquam 
    Scopa domum mundans, tanto facit hospite dignam. 
    Miratur, quae semper erat spelunca latronum 
    5 Facta domus Domini; cuius clementia servum, 
    Adventu dignata suo, nihil intus haberi 
    Permittit quod dedeceat, sed cordis adornans 
    Illustrat thalamos, et haras transformat in aras. 


    Nec tamen aufertur scrupulus, quin lubrica carnis 
    10 Vota revertantur, quasi titillantia mentem; 
    Neve revertendo quidquam pervertere possint 
    Spirituale, timor Domini, primaria virtus, 
    Consilio reddit fortem, pietate scientem 
    Ac intellectu sapientem. Spiritus ergo 
    15 Armat eum clipeo septemplice; monstraque septem 
    Stant ex adverso pyreis stipata catervis. 


    Ex quacumque tumens virtute Superbia, nullum 
    Dignatura parem, donis ingrata supernis. 
    Concomitantur ei Tumor, Indignatio, Fastus, 
    20 Praeponensque suas aliis Elatio dotes, 
    Et minuens augendo suam Iactantia famam, 
    Et caeleste nihil contemplans Gloria mundi, 
    Laudis et humanae venatrix florida mundo 
    Hypocrisis foetensque Deo, ieiunia cuius 
    25 Ficta papant lardum, virtusque sophistica sordet. 
    Huius ubi regnum premit excellentia maior, 
    Succedit, mentem succendens igne maligno, 
    Spiritus Invidiae, quae nulli parcat amico, 
    Affines gaudere dolens gaudensque dolere. 
    30 Nec desunt illi comites: Detractio mordax, 
    Iudicium mendax, Infamia ficta, Cachinnus 
    Nares corrugans Livorque valentia carpens 
    Et reprobans laudanda, nefas reprobandaque laudans. 


    Si minus Invidiae succedant prospera, surgit 
    35 Ira, nihil moderans et inexorabile monstrum 
    Vix sibimet parcens; cuius vexilla sequuntur: 
    Impetus et Feritas, desiderioque nocendi 
    Invigilans Odium, scelerisque puerpera diri 
    Pernicies nullas exauditura querelas, 
    40 Et Furor incendens iram, Rabiesque furorem, 
    Et qui crudeles temerarius incitet Ausus 
    Insidias, armans aut in discrimina mentes, 
    Aut in bella manus, aut in convicia linguas. 


    Cumque sit Ira malum, cuius nos poenitet omnes, 
    45 Quoquo prorumpant irae primordia, finis 
    Vergit in Accidiae vitium, quae taedia rerum 
    Sentit, et in nullo virtutis perviat actu. 
    Accidiae comites sunt: postpositiva pudoris 
    Garrulitas, et Torpor iners, et Sermo sinister 
    50 Nocturnansque diem Sopor, et Lascivia damno 
    Temporis arridens, et praesensiva futuri 
    Somnia iudicii, verosque probantia mortis 
    Argumenta Metus, et Desperatio tristis 
    Haud metuens mortem sibimet concire cruentam. 


    55 Hic dolor Accidiae solatia prima sororis 
    Quaerit Avaritiae, quae blandimenta dolenti 
    Noxia praetendens, quod deficit ad rationem 
    Suppleat ad sensum, lucris aeterna caducis 
    Damna recompensans, desperantemque superna 
    60 Terrenis inhiare inbens, animamque creatis 
    Oblectare bonis, cui se negat ipse Creator. 
    Sunt et Avaritiae quae perfida castra sequantur: 
    Fraus, Dolus, Impietas, Homicidia, Furta, Rapinae, 
    Lucrandi sceleratus Amor, Mercatio dispar, 
    65 Ambitioque tenax, Usuraque tempora vendens, 
    Et res caelestes mercans Simonia scelesta. 
    Accidiae sic tristitiam compescere tentat 
    Quaestus Avaritiae per delectantia visum. 


    Sed quid agunt emplastra foris, cum saeviat intus 
    70 Causa latens? Ideo Gula delectantia gustum 
    Attrahit interius, nullo contenta paratu; 
    Assistuntque Gulae: Modus immoderatus edendi, 
    Osque molendinum, dentes mola, venter abyssus, 
    Cui quasi pertuso committimus omnia sacco, 
    75 Coena frequens, facies gravis, eructatio cruda, 
    Et cum pene crepat, ad plura cibaria semper 
    Ingluvies inhians, alienativaque mentis 
    Ebrietas sitiendo bibens sitiensque bibendo 
    Et calices replens vacuos vacuansque repletos; 
    80 Cuius ut ad finem balbutit lingua, vacillat 
    Gressus, hebet sensus, turgent praecordia, languet 
    Cor, marcet vultus; tunc primum meta bibendi 
    Nausea lethargum membris inducit onustis. 


    Tot bona dilapidans Gula, cum non influat usque 
    85 Ad proprios animae secessus, quomodo fiet 
    Mentis et interni consolativa doloris? 
    Prosilit ergo soror coniuncta propinquius et quae 
    Non homines extra faciat peccare sed in se, 
    Humani sensus immutativa Libido. 
    90 Cuius enim mox poeniteat, flagrat anxia voto; 
    Dum servire parat, saevit; dum ludere, laedit; 
    Si quem vult lenire, linit; si quem satiare, 
    Sauciat; in primis Venus est, in fine venenum. 
    Plurima turba ruit post castra Libidinis: aegros 
    95 Millesies animos fastiditura Voluptas 
    Et totidem placitura modis; suspiria tractu 
    Intercisa gravi, mendicantesque favorem 
    Sermo procax nutusque leves humilesque susurri; 
    Ira superveniens levis ut graviora reformet 
    100 Foedera, diverso pellens fastidia vultu 
    Et rudibus lacrimis, vel simplicitatis imago 
    Vera vel apparens, pietatis viscera pulsans, 
    Et phantasma frequens, desideriumque placendi, 
    Quas homini natura negat confingere dotes 
    105 Sollicita sibi mente studens. Ex omnibus istis 
    Principium causamque trahens Amor anxius, amens 
    Prosilit anxietas, amplexus et oscula, molles 
    Illecebrae, stimuli, fornax in fornice, fornix 
    In fornace furens, coningalisque ruina 
    110 Legis Adulterium, naturalisque solutor 
    Foederis Incestus, et Abusio turpior istis. 


    Contra Franciscum bellandi vota gerentem 
    Has introducunt pestes Alecto, Megaera, 
    Tisiphone; quibus Aegiale, Pasithea, Phrosigne 
    115 Pro defendenda Francisci parte sorores 
    Opponunt totidem, meliori stirpe creatas. 


    Haec ad eum veniens humilem facit, illa benignum; 
    Inde fit adversi patiens cuiuslibet, inde 
    Fervens, hinc largus, hinc sobrius, inde pudicus. 
    120 Virtutes igitur vitiis dominantur in ipso, 
    Et Charites Furiis, humilique Superbia cedit; 
    Clemens Invidiam, patiens eliminat Iram; 
    Fervens Accidiae pedibus contagia calcat, 
    Largus Avaritiae; Gula Sobrietate, Libido 
    126 Victa Pudore iacet; divinarumque sororum 
    Sacra supradictas debellant agmina pompas. 


    Virtutum princeps Caritas caelestia tradit 
    Arma viro; nequiens errare Modestia frenum 
    Carnis equo firmat, duo cui calcaria totas 
    130 Impingunt acies Amor et Timor; ocrea duplex 
    Crura tuetur: Opus et Contemplatio; pectus 
    Iustitiae lorica tegit; laterique sinistro 
    Appendet scutum Fidei; Patientia firmis 
    Cervici galeam vinclis annectere curat; 
    135 Conus ibi Spes est, crebroque refulgurat astro. 
    Hasta movet belli primordia; fraxinus hastae, 
    Iudicium rectum; cuspis, Devotio fervens. 
    Postquam fracta iacet propriis impulsibus hasta, 
    Acrius accenso belli discrimine, dextra 
    140 Fulminat ense Crucis saevas mutilante catervas. 
    Taliter armatus nil tempore gessit ab illo 
    Quod non militiae titulum praetendere certum 
    Posset, et ex omni stetit acrior obice virtus. 


    Sicubi sacra sacrum dedit inspiratio munus 
    145 Spiritualis eques, ne forte superbia propter 
    Virtutes extollat eum, vel quisque latentum 
    Conscius infusum premat extollendo vigorem, 
    Esse per antiphrasim cupiens hypocrita, mentem 
    Palliat, optat enim bonus esse, timetque videri. 


    150 Neu sua vota, suis perpensa parentibus, ipsos 
    Commoveant adversus eum, procingitur ac si 
    Lucrativa velit tractare negotia; merces 
    Colligit in summam; Fuligineumque profectus 
    Non solum quaecumque tulit venalia vendit, 
    155 Sed currus et equos: vix tot pedes aera reportat. 


    Sic mercatoris curas exutus inanes, 
    Cogitat in reditu quem tanta numismatis usum 
    Massa sibi conferre queat, Christique figurae 
    Complantandus ubi deponat inutile pondus. 
    160 His animum curis involvit: et ecce, reperta 
    Ecclesia Sancti Damiani vix pereuntem 
    Conservante statum subitamque minante ruinam, 
    Accedit, veteremque larem novus introit hospes, 
    Seque sacerdotis pedibus provolvit et offert 
    165 Unde reaedificet cellam iam paene ruentem. 
    Illudi putat ille sibi, quia viderat illum 
    Mercibus intentum desiderioque flagrantem 
    Lucra reportandi; nec enim donanda videntur 
    Affectu subito tot parta laboribus aera. 
    170 Nolens Franciscus revocare quod obtulit, instat, 
    Seque moraturum promitit, onusque fenestrae 
    Inicit, et saxis allisa pecunia tinnit. 


    Abiectis ita divitiis, sub paupere tecta 
    Haud aliter residet, quam si nutritus ibidem 
    175 Esset, et exiguo gaudet producere vitam. 


    Rumor adhuc dubius iam se diffundit in omnes 
    Assisii vicos; veri tristantur amici, 
    Ficti subrident. Audit pater ipse susurros, 
    Istud opinari vix ulla voce coactus 
    180 Quod de Fran¿isco perhibet derisio vulgi. 


    O linguas hominum! quas in convicia pronas 
    Aut furor aut livor acuit! Franciscus honorem 
    Et famam meruit virtute, pudorque subire 
    Audet honoris onus, partes infamia famae, 
    185 Virtutisque vices vitium; nec dicitur error 
    Esse quod aggreditur, immo dementia. Nullus 
    Parcit amicorum quin illi detrahat, omnes 
    Insanire ferunt, et fingit opinio causas. 
    Sunt qui Lethaei sumpsisse papaveris haustum, 
    190 Aut cerebrum gustasse cati succumve cicutae 
    Arbitrentur eum; nec enim contingere credunt 
    Absque veneficiis, ut quem sic gloria mundi 
    Irretire solet, sit nunc inglorius ultro. 
    Sunt quibus apparet quod numquam sic pretiosis 
    195 Vilia praeferret, incundis tristia, lucris 
    Detrimenta, nisi Furiis agitatus avernis 
    Esset, et arbitrio propriae rationis egeret. 
    Sunt et qui dicant non, sicut oportuit, ipsum 
    A febre curatum, sed posteriore phrenesim 
    200 In cella genitam, raptis humoribus usque 
    Ad cerebrum, quos repulerat vehementia cordis. 


    His pater auditis, quibus irridetur ubique 
    Filius, accensae nullatenus imperat irae 
    Quin roget affines consanguineosque furori 
    205 Assentire suo, turbare ferociter audens 
    Mansuetos homines habitatoresque quietis: 
    Nec minus incandet, flagrante medullitus igne, 
    Quam vel Apollinea traiectus arundine Python, 
    Vel victricis opus discerpens Pallas Arachnes. 


    Patris ut adventum praesentit filius, antri 
    Ingreditur latebras, quod ad hoc providerat, a quo 
    Per mensem non egrediens, consuetus et illic 
    Est orare libens et ieiunare coactus. 
    Defertur quaecumque malo reverentia patri, 
    215 Nec contra patrem refert contendere nati, 
    Nec debet sapiens committere se furioso. 


    At postquam collata sibi divinitus esse 
    Arma recordatur, se munera tanta timendo 
    Demeruisse timet, sparsasque recolligit iras. 
    Fortia gesturum tanto iam tempore tali. 
    Delituisse specu pudet, humanumque timorem 
    Excludit divinus amor; quem pectore gestans 
    Exsilit in lucem seseque parentibus offert. 


    Affines ipsum consanguineique videntes 
    225 Mente gravem, vultu proclivum, fronte severum, 
    Carne macrum, facie pallentem, crinibus hirtum, 
    Vestibus abiectum, cernendo quod ipse sit alter, 
    Decernunt quod sit alius, quaeruntque: “Quis hic est?”. 
    Vixque recognoscunt veteris vestigia formae, 
    230 Mirantesque, quasi miserantes, digna relatu, 
    Et maiora fide: Franciscum scilicet omnem 
    Immutasse statum, quo praefulgere solebat. 
    Ridiculi fatuique virum sapienter agentem 
    Irrident, fatuumque vocant, coenumque plateae 
    235 Mitibus immites immittere vultibus audent.